sułtan ()
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) tytuł monarchy w krajach muzułmańskichMały słownik języka polskiego, Warszawa 1969;
(1.1)
(1.1) Około jedenastej, głos trąby oznajmił rozpoczęcie widowiska. Sułtan i Szeherezada zajęli miejsce na dywanie, a reszta zebranych stłoczyła się w jaskini Aladyna (…) Po zakończeniu pierwszej bajki, przeszli jej aktorzy, w uroczystym pochodzie do sali głównej i podniósłszy nad głową ramiona, oddali sułtanowi głęboki salaam. Potem zostawali jako widzowie w sali, która się napełniała zwolna.
(1.1) sułtan Osman / Sulejman • sułtan Brunei / Omanu
(1.1) monarcha, władca
sułtanat , sułtanka sułtański
(sultân) < (sulṭān)
angielski: (1.1) sultan arabski: (1.1) سلطان azerski: (1.1) sultan baskijski: (1.1) sultan białoruski: (1.1) султан bułgarski: (1.1) султан czeski: (1.1) sultán esperanto: (1.1) sultano farerski: (1.1) sultánur francuski: (1.1) sultan gruziński: (1.1) სულთანი hindi: hiszpański: (1.1) sultán ido: interlingua: (1.1) sultan irlandzki: kataloński: (1.1) sultà , soldà kazachski: (1.1) сұлтан niemiecki: (1.1) Sultan nowogrecki: portugalski: rosyjski: (1.1) султан serbsko-chorwacki: słowacki: (1.1) sultán somalijski: (1.1) suldaan staroirlandzki: suahili: (1.1) sultani turecki: (1.1) sultan, osmański padişah turkmeński: ukraiński: (1.1) султан węgierski: włoski: (1.1) sultano