zgubiony ()
przymiotnik (1.1) który poniósł klęskę, który jest bliski zguby (1.2) zaginiony; taki, którego ktoś zgubił
(2.1) imiesłów przymiotnikowy bierny od czasownika: zgubić
(1.1-2)
(1.1) Że Henryk Jakubowski zmarł, to dobrze zrobił, od kilku lat już był zgubiony, a nawet obłąkaniem swym niebezpiecznyListy emigracyjne Joachima Lelewela, Polska Akademia Umiejętności 1954, wydała i wstępem poprzedziła Helena Więckowska, t. 4, str. 215.. (1.1) (…) wierzysz w prawdę, jesteś zbawiony; jeśli wierzysz w kłamstwo, jesteś zgubionyHannah W. Smith, Chrześcijański Sekret Szczęśliwego Życia. (1.2) Natomiast ciążyła na nim odpowiedzialność osobista za zgubione książki, za które miał zwracać pełną wartość, względnie mógł mu uniwersytet potrącić odpowiednią kwotę z uposażeniaHenryk Barycz, Historja Uniwersytetu Jagiellońskiego w epoce humanizmu, Nakładem Uniwersytetu Jagiellońskiego, 1935, str. 684.. (2.1) Oto czytamy: „Wczoraj w południe zgubione zostały dwa klucze, związane sznurkiem. Łaskawy znalazca raczy takowe odesłać do redakcji Dziennika Lwowskiego lub ajencji tegoż przy placu Katedralnym"Gazeta Narodowa, nr 91 z dnia 19 kwietnia 1868 r..
(1.1) zgubiony człowiek (1.2) zgubiony przedmiot • zgubione klucze
(1.2) znaleziony
zguba , zgubienie , gubienie zgubić , gubić zgubny
angielski: (1.1) lost; (1.2) lost hebrajski: (1.1) אבוד (avúd) interlingua: (1.1) perdite niemiecki: (1.2) verloren sanskryt: (1.1) निर्वाण włoski: (1.1) perso; (1.2) perduto