sankcja ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) określona normą prawną konsekwencja naruszenia prawa (1.2) nadanie mocy prawnej danemu aktowi przez wyższą instancję
(1.1)
(1.1) Odnalezienie nowego domu wydawało się niemal niemożliwe, bo imperialni zagrozili publicznie, że każdy cywilizowany świat, który zapewni schronienie czy możliwość bezpiecznego przelotu jednostkom Sojuszu, padnie ofiarą wyniszczających sankcji i okupacji.
(1.1) nałożyć / nakładać sankcje (1.2) sankcja królewska
sankcjonować
→ nienaruszalne prawo
angielski: (1.1) sanction; (1.2) sanction, assent arabski: (1.1) عقوبة (ʿuqūba) bułgarski: (1.1) санкция ; (1.2) санкция chiński standardowy: (1.1) 制裁 (zhìcái) chorwacki: (1.1) sankcija czeski: (1.1) sankce duński: (1.1) sanktion estoński: (1.1) sanktsioon fiński: (1.1) sanktio francuski: (1.1) sanction hebrajski: (1.1) סנקציה (sanktsya) hiszpański: (1.1) sanción indonezyjski: (1.1) sangsi, sanksi japoński: (1.1) 制裁 (seisai) kataloński: (1.1) sanció koreański: (1.1) 제재 litewski: (1.1) sankcija łotewski: (1.1) sankcija niderlandzki: (1.1) sanctie niemiecki: (1.1) Sanktion norweski (bokmål): (1.1) sanksjon norweski (nynorsk): (1.1) sanksjon nowogrecki: (1.1) κύρωση portugalski: (1.1) sanção rosyjski: (1.1) санкция rumuński: (1.1) sancțiune serbski: (1.1) санкција / sankcija słowacki: (1.1) sankcia słoweński: (1.1) sankcija szwedzki: (1.1) sanktion turecki: (1.1) müeyyide ukraiński: (1.1) санкція ; (1.2) санкція węgierski: (1.1) szankció wietnamski: (1.1) hình phạt włoski: (1.1) sanzione