osobliwość ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) osoba lub rzecz niezwykła, oryginalna (1.2) immanentny, niezwykły, oryginalny charakter kogoś lub czegoś (1.3) stan układu, w którym przynajmniej jeden z parametrów, który go określa, przyjmuje wartości nieskończone (1.4) (1.5) (1.6)
(1.1-6)
(1.1) biały kruk, ciekawostka, cud, dziw, dziwo, dziwoląg, fenomen, kuriozum, okaz, oryginał, rarytas, rzadkość, unikat (1.2) cudaczność, dziwaczność, dziwność, ekscentryzm, indywidualność, niezwykłość, obcość, oryginalność, zjawiskowość
osobliwy osobliwie
gabinet osobliwości
angielski: (1.1) curiosity, curio, particularity, rarity, singularity, peculiarity, specialty, speciality; (1.2) oddity, oddness, idiosyncrasy, peculiarity, quaintness, specialness, strangeness, distinctiveness arabski: (1.1) غريبة (ḡarība); (1.2) غرابة (ḡarāba) francuski: (1.1) curiosité ; (1.2) particularité interlingua: (1.2) singularitate kataloński: (1.3) singularitat niemiecki: (1.2) Besonderheit szwedzki: (1.2) egenhet włoski: (1.1) rarità ; (1.2) originalità , particolarità , singolarità