nekromancja ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) wróżenie polegające na wywoływaniu duchów zmarłych w celu uzyskania od nich wiedzy o przyszłości; (1.2) ożywianie trupów
(1.1-2) ,
(1.1) Nekromancja, czyli sztuka wywoływania duchów zmarłych i pragnienie konsultowania się z nimi, praktykowana była już w starożytnościAndrzej Zwoliński, Kontakty ze zmarłymi i wędrówki dusz czyśćcowych, s. 80, Kraków, Petrus, 2013.. (1.1) Hekate była grecką boginią czarów, magii, nekromancji, widm i rozdroży. (1.1) Chrześcijanie nie powinni zajmować się nekromancją.
(1.1) interesować się / zajmować się nekromancją
(1.1) wróżbiarstwo
nekromanta , nekromant , nekromantka , nekromantyczność nekromantyczny
(1.1) < → martwy + wróżenie
(1.1) Liczba mnoga w tabeli odmiany została podana za Słownikiem gramatycznym języka polskiego. Inne słowniki (np.: Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego, Uniwersalny słownik języka polskiego) odnotowują, że rzeczownik ten nie tworzy liczby mnogiej. (1.1)
angielski: (1.1) necromancy baskijski: (1.1) nekromantzia bułgarski: (1.1) некромантия czeski: (1.1) nekromancie , nekromantie , nekromantika duński: (1.1) nekromanti , nekromantik francuski: (1.1) nécromancie hiszpański: (1.1) nigromancia , necromancia interlingua: (1.1) necromantia kataloński: (1.1) nigromància łaciński: (1.1) necromantia , necromantea niemiecki: (1.1) Totenbeschwörung , Nekromantie nowogrecki: (1.1) νεκρομαντεία portugalski: (1.1) necromancia rosyjski: (1.1) некромантия słowacki: (1.1) nekromantia starogrecki: (1.1) νεκρομαντεία ukraiński: (1.1) некромантія włoski: (1.1) negromanzia