turkijski ()
przymiotnik (1.1) odnoszący się do grupy ludów zamieszkujących tereny od Syberii po Europę Wschodnią (m.in. Rosję, Kazachstan, Uzbekistan, Kirgizję, Turkmenię, Azerbejdżan, Turcję), dotyczący ich kultur, dziejów, języków itp.;
(1.1)
(1.1) Turkijski język karaimski, którym Karaimowie posługiwali się przez stulecia, zaczął tracić swoje znaczenie od chwili przyłączenia Krymu przez Rosję w 1783 r.Przegląd Orientalistyczny, 2002, s. 104.
(1.1) języki turkijskie • turkijska rodzina językowa • ludy turkijskie
(1.1) turecki
(1.1) ałtajski
(1.1) karłucki, kipczacki, oguzyjski; azerski, baszkirski, chakaski, czuwaski, dołgański, gagauski, jakucki, karaimski, karakałpacki, kazachski, kirgiski, krymskotatarski, nogajski, ojrocki, sałarski, szorski, tatarski, tofałarski, turecki, turkmeński, tuwiński, ujgurski, uzbecki
Turcja , Turek /, Turczynka , tureckość , turcyzm turecki turecko
od ; termin ukuty przez Henryka Jankowskiego na przełomie lat 80. i 90. XX wieku
angielski: (1.1) Turkic białoruski: (1.1) цюркскі japoński: (1.1) チュルクの (churuku no), チュルク語の (チュルクごの, churukugo no) jidysz: (1.1) טורקיש (turkisz) niemiecki: (1.1) lud turkijski Turkvolk , język turkijski Turksprache rosyjski: (1.1) тюркский ukraiński: (1.1) тюркський