jęk ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) żałosny głos wydawany przez człowieka pod wpływem bólu lub cierpienia (1.2) żałosny, przeciągły dźwięk wydawany przez niektóre ptaki, wytwarzany przez maszyny, instrumenty muzyczne, szum wiatru itp.
(1.1)
(1.1) Z pola bitwy dobiegały odgłosy walki: okrzyki rycerzy, szczęk broni i jęki rannych. (1.2) Czasem zdawało się, że w powietrzu słychać było przeciągły jęk organów, płynący z kaplicy klasztornéjGabriela Zapolska – Wodzirej, Warszawa 1896..
(1.1-2) jęczenie
jęczenie , jęknięcie , pojękiwanie jęczeć , jęknąć , pojękiwać jękliwy, jęczący jękliwie, jęcząco
od → jęk (1.1), od czasownika ęčati lub ękati (od tego czasownik ) , , , , , i notowane od XVI wieku źródłosłów dla
angielski: (1.1) groan, howl, moan; (1.2) groan, howl, moan białoruski: (1.1) стогн (stohn) czeski: (1.1) zasténání esperanto: (1.1) ĝemo, lamento estoński: (1.1) ohkamine, oie, oigamine kaszubski: (1.1) jik , jãk , chlëch , jazgol litewski: (1.1) dejavimas łaciński: (1.1) gemitus łotewski: (1.1) vaids niemiecki: (1.1) Stöhnen rosyjski: (1.1) причитание, стон, вой; (1.2) стон, вой słowacki: (1.1) ston , zasténání ukraiński: (1.1) стогнання (stohnannya)