__TOC__ kaduk () ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) spadek pozostawiony bez dziedziców; (1.2) padaczka rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy (2.1) diabeł, czart
(1.1-2) (2.1)
(1.1) Kaduk w średniowieczu przypadał władcy. (1.2) Stryjec całe życie cierpiał na kaduk. (2.1) Widocznie kaduk mnie opętał i nosił. Ale z duszą chrześcijańską nie tak to łatwo; odpiąłem ja kurtkę, sięgam pod koszulę, a szkaplerz na wierzch wykładam i z dobrą miną znowu ku drodze zawracam.
(1.1) puścizna (2.1) diabeł, licho
kaduczny, kadukowy
prawem kaduka • po kiego kaduka • do kaduka
(1.1) → bezpański
(1.2) angielski: (1.1) escheat wilamowski: (1.1) kadu̇k; (2.1) kadu̇k
kaduk ()
(1.1) zgrzybiały (1.2) podupadły