buntowniczy ()
przymiotnik (1.1) skłonny do buntu (1.2) będący wyrazem buntu, sprzeciwu
(1.1-2)
(1.1) Papież ekskomunikował buntowniczego króla i zwolnił jego poddanych ze złożonej mu przysięgi.
(1.1) buntowny
(1.1) ugodowy
(1.1) nieposłuszny, przeciwny
(1.1) antypaństwowy, kontestacyjny, odstępczy, powstańczy, rebeliancki, rewizjonistyczny, rewolucyjny
bunt , buntowniczość , buntownictwo , buntownik , buntowniczka , buntowanie buntować buntowny buntowniczo
angielski: (1.1) mutinous, rebellious, riotous, oppositional, refractory, seditious; (1.2) rebellious, oppositional białoruski: (1.1) бунтоўны, бунтарскі, бунтарны, бунтаўшчыцкі; (1.2) бунтоўны, бунтарскі, бунтарны, бунтаўшчыцкі francuski: (1.2) rebelle hiszpański: (1.1) sedicioso; (1.2) rebelde litewski: (1.1) maištingas; (1.2) maištingas łaciński: (1.1) asper włoski: (1.1) facinoroso, riottoso, sedizioso