koronować ()
czasownik przechodni niedokonany ( ukoronować) (1.1) przekazywać uroczyście najwyższą władzę poprzez nakładanie korony na głowę przyszłego panującego (1.2) wkładać komuś diadem, koronę albo wieniec na znak jego zwycięstwa (1.3) stanowić górną część czegoś czasownik zwrotny niedokonany koronować się ( ukoronować się) (2.1) stawać się władcą poprzez akt koronacji (2.2) zostać wyróżnionym lub wyróżniać się
(1.1-3) (2.1-2)
(1.1) – Pani, tym wieńcem, uwitym z liści rośliny, której nazwa twemu imieniu odpowiada, koronuje cię na królowę naszego grona. Jako władczyni, nakazuj wszystko, co za pożyteczne dla uciechy i rozkoszy naszego towarzystwa uznasz.
(1.1) koronowana głowa
(1.3) wieńczyć
ukoronować korona , koronacja , koronka , koruna , koronowanie koronny, koronacyjny, koroniasty
angielski: (1.1) crown; (2.1) be crowned baskijski: (1.1) koroatu; (2.1) koroatu bułgarski: (1.1) коронясвам; (2.1) коронясвам се duński: (1.1) krone; (1.2) krone; (1.3) krone esperanto: (1.1) kroni; (1.3) kroni; (2.1) esti kronita, kroniĝi francuski: (1.1) couronner; (2.1) se faire couronner hiszpański: (1.1) coronar; (2.1) coronarse kataloński: (1.1) coronar niemiecki: (1.1) krönen; (2.1) sich krönen lassen wilamowski: (1.1) korünowȧn; (1.2) korünowȧn; (1.3) korünowȧn włoski: (1.1) incoronare; (1.3) coronare