burczeć ()
czasownik przechodni niedokonany ( burknąć) (1.1) czasownik przechodni niedokonany ( brak) (2.1) marudzić, zrzędzić (2.2) o brzuchu, jelitach: wydawać specyficzny dźwięk (2.3) wydawać jednostajny, terkoczący odgłos
(1.1, 2.1-3)
burczenie , burknięcie , burkot , naburczenie , oburknięcie , odburczenie , odburknięcie , poburczenie , wyburczenie , zaburczenie , zburczenie , burkliwość burknąć , naburczeć , oburknąć , odburczeć , odburknąć , poburczeć , wyburczeć , zaburczeć , zburczeć
duński: (2.1) rumle niderlandzki: (2.1) rommelen tuvalu: (2.1) gologolo