dziwić ()
czasownik przechodni niedokonany ( zdziwić) (1.1) powodować odczucie zdumienia czasownik zwrotny niedokonany dziwić się ( zdziwić się) (2.1) odczuwać lub okazywać brak rozumienia czegoś lub zdumienie (2.2) patrzeć
(2.1) Ale słyszę, naprawdę słyszę rytm, a rymy same do mnie przybiegają. Mama się dziwi: przecież takie niemuzykalne dziecko!
(1.1) zadziwiać, zaskakiwać, zdumiewać (2.1) dziwować się, zadziwiać się, zdumiewać się
dziw , dziwienie , dziwienie się , zdziwienie , zdziwienie się , dziwaczek / dziwaczeć, zadziwiać , zadziwić , zdziwić dziwny
(1.1) (2.1) od (1.1) (2.2)
(2.2) angielski: (1.1) surprise; (2.1) be surprised, marvel (at/over) czeski: (2.1) koukat esperanto: (1.1) mirigi francuski: (1.1) étonner, surprendre; (2.1) s’étonner hiszpański: (1.1) extrañar; (2.1) extrañarse japoński: (2.1) 驚 (odro, odoroku) kataloński: (2.1) estranyar-se niemiecki: (1.1) wundern wilamowski: (1.1) vundyn, wundyn włoski: (1.1) fare meraviglia, meravigliare, stupire; (2.1) stupirsi