podpalacz ()
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) człowiek umyślnie wzniecający pożar
(1.1)
(1.1) piroman
podpalaczka , podpałka , podpalenie , podpalanie , palacz rozpalać, palić, podpalać , podpalić
Stanisław Szober, Gramatyka języka polskiego, PWN, Warszawa 1968, s. 121.
angielski: (1.1) arsonist arabski: (1.1) مشعل białoruski: (1.1) падпальшчык bułgarski: (1.1) подпалвач czeski: (1.1) žhář duński: (1.1) brandstifter interlingua: (1.1) incendiario kazachski: (1.1) өртеуші niemiecki: (1.1) Brandstifter norweski (bokmål): (1.1) brannstifter rosyjski: (1.1) поджигатель słowacki: (1.1) podpaľač włoski: (1.1) incendiario