kantor ()
, , ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) miejsce umożliwiające wymianę waluty na inną (1.2) biuro pocztyMichał Jaworski, Nasz język, WSiP, Warszawa 1987, s. 76. rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (2.1) śpiewak w synagodze (2.2) przodownik w chórze protestanckim, organista (2.3) osoba zaczynająca psalmy w jednym z chórów w Liturgii godzin w Kościele katolickim;
(1.1-2) (2.1-3)
(1.1) Przed wyjazdem za granicę, wstąpiłem do kantoru i wymieniłem trochę pieniędzy. (2.1) W warszawskiej synagodze wystąpił światowej sławy kantor, mieszkający na stałe w Nowym Jorku. (2.3) …celebrans może śpiewać/mówić utwór międzylekcyjny z ludem lub kantoremZ pasji do liturgii.
(1.1) kantor internetowy
(1.1) kantor walutowy (2.1) chazan
kantyk
angielski: (1.1) currency exchange; (2.1) cantor; (2.2) precentor; (2.3) precentor bułgarski: (1.1) обменно бюро, валутно бюро chorwacki: (1.1) mjenjačnica czeski: (1.1) směnárna ; (2.1) chazan , kantor francuski: (1.1) bureau de change górnołużycki: (2.1) zanošer ; (2.2) zanošer ; (2.3) zanošer hiszpański: (1.1) casa de cambio jidysz: (2.1) חזן (chazn) niderlandzki: (1.1) geldwisselkantoor niemiecki: (1.1) Wechselstube , Kantor ; (1) Kantor , Sänger portugalski: (1.1) casa de câmbio rosyjski: (1.1) обмен валюты ; (1) кантор słowacki: (1.1) zmenáreň szwedzki: (1.1) växelkontor ; (2.2) kantor wilamowski: (1.1) kȧntor
kantor ()
rzeczownik, rodzaj męski żywotny (1.1) nauczyciel (1.2) kantor
(1.1-2)
kantorka
kantor ()
(1.1) kantor, śpiewak kościelny
kantor ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) kantor (przodownik chóru kościelnego)
(1.1) en kantor, kantorn, kantorer, kantorerna