__TOC__ karb ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) małe nacięcie
(1.1)
(1.1) bruzda, rowek, szczerba, wycięcie, wyżłobienie
karbowanie , karbowaniec , karbowy karbować
brać w karby • brać się w karby • kłaść na karb
Jan Miodek, Słownik ojczyzny polszczyzny, oprac. Monika Zaśko-Zielińska, Tomasz Piekot, wydawnictwo Europa, Wrocław 2002, s. 290.
angielski: (1.1) indentation niemiecki: (1.1) Kerbe , Scharte staroruski: (1.1) роубєжь wilamowski: (1.1) kārv , kaorw , karw
karb ()
(1.1) węgiel
karbo, karbeto, karbdesegnaĵo, karbkrajono, lignokarbo, terkarbo, minkarbo, ŝtonkarbo
(1.1)