__TOC__ konge ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) król
(1.1) en konge, kongen, konger, kongerne
(1.1) Den, som kan trække sværdet ud af stenen, bliver konge af England. → Ten, kto potrafi wyciągnąć miecz z tego kamienia, zostanie królem Anglii. (1.1) Hvis en dansk konge giftede sin søn med den svenske konges datter, så var det i en situation, hvor man havde brug for fred og alliancer. → Jeśli duński król wydawał syna za córkę króla szwedzkiego, to było to w sytuacji, gdy istniała potrzeba pokoju i zawiązywania sojuszy.
(1.1) kongerige → królestwo
(1.1) hersker, monark, regent
kongelig kongeligt dyrenes konge → król zwierząt • fuglekonge → mysikrólik
dronning → królowa
konge ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) król (1.2) król
(1) en konge, kongen, konger, kongene
(1.1) Det var en gang en konge som hadde en veldig stygg datter. → Był sobie kiedyś król, który miał bardzo brzydką córkę. (1.1) Mieszko II ble kronet til konge av Polen i 1025. → Mieszko II został koronowany na króla Polski w roku 1025. (1.2) Eika er trærnes konge. → Dąb jest królem drzew.
(1.1) dronning