turczyć ()
czasownik przechodni niedokonany (1.1) narzucać język turecki lub turecką kulturę; zmuszać kogoś do przejścia na islam czasownik zwrotny dokonany turczyć się (2.1) ulegać turczeniu
(1.1) (2.1)
(1.1) (…) łączyła ich przyjaźń nierozerwana i koleżeństwo, jednakże rozterki pomiędzy nimi nie ustawały: jeden wszystko chciał turczyć, a drugi kozaczyć (…)Piotr Jaksa Bykowski, Trzy epizody z dawnego życia szlacheckiego: Święcone w Łabuniu u Wojewody Stępkowskiego. Córka hetmańska. Mirza Tadż-El-Faher, 1879, str. 244..
(1.1) bisurmanić
turecki , panturkizm , tureczenie , sturczenie , poturczenie , Turcja , Turek , Turczynka , tureckość , poturczeniec poturczyć , sturczyć turecki, turczy