ponikwa ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) potok lub rzeka, która znika pod ziemią by dalej znów wytrysnąćAleksander Brückner, Słownik etymologiczny języka polskiego, Kraków 1927 w: poradniajezykowa.us.edu.pl, potok, który miejscami ginie w ziemiTadeusz Wojciechowski, Chrobaccya: Rozbiór starożytności słowiańskich, 1873, s. 276Materyały i prace Komisyi Językowej Akademii Umiejętności w Krakowie, 1904, Nakładem Akademii Umiejętności, str. 394
(1.1) ponikiew, przeginia, ponikZygmunt Gloger, Encyklopedja staropolska ilustrowana, 1903, t. 1, str. 193
ponik , ponikiew ponikać ponikły, nikły