dokuczliwiec ()
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) człowiek skłonny do dokuczania innymJoanna Okoniowa, Słownik gwar polskich, s. 35
(1.1)
(1.1) W pamięci Odyńca młody Słowacki zapisał się przede wszystkim jako kapryśny dokuczliwiec, umiejący z satysfakcją zranić boleśnie, za chwilę zaś tonący w wylewnej tkliwościRuch literacki, 1962, t. 3, s. 249.
dokuczliwość , dokuczanie , dokuczenie dokuczać , dokuczyć dokuczliwy dokuczliwie