kompato ()
rzeczownik (1.1) litość, współczucie, politowanie
(1.1)
(1.1) Kontraŭe, je la penso pri la danĝeroj, kiuj minacis la knabinon, kaptis ŝin granda kompato.Henryk Sienkiewicz - Quo vadis? - El la pola tradukis Lydia Zamenhof - eLIBRO-2002 – Unua parto p.108 → Owszem, na myśl o niebezpieczeństwach, jakie groziły dziewczynie, chwyciła ją wielka litość. (1.1) Bato de frato estas sen kompato.Ludoviko Zamenhof - Esperanta Proverbaro - La Laguna, 1974 (2a eld) → Uderzenie brata jest bez litości. (1.1) La knabo ridetis kun kompato.Henryk Sienkiewicz - Tra dezerto kaj praarbaro - El pola tradukis prof. Mieczysław Sygnarski – Varsovio 1978 → Chłopiec uśmiechnął się z politowaniem.
(1.1) veki kompaton → budzić politowanie • esprimi kompaton → wyrazić współczucie
(1.1) kunsento, mizerikordo
kompati, kompatigi kompata, kompatema, kompatinda, senkompata senkompate
(1.1) sen kompato → bez litości (okrutnie, srogo)