rozproszyć ()
czasownik przechodni dokonany ( rozpraszać) (1.1) czasownik zwrotny dokonany rozproszyć się ( rozpraszać się) (2.1)
(1.1) (2.1)
(1.1) Na próżno kapela wygrywała skoczne dryganty, sztajery i menuety, liberia, w białych kosmatych surdutach, niestrudzenie roznosiła słodkie muszkatele i alikanty, a czarujące gospodynie usiłowały ożywić gnuśną zabawę - nuda nie dała się rozproszyć.
rozpraszanie , rozproszenie rozpraszać
Adam Antoni Kryński, Z dziejów polskich wyrazów i zwrotów. Słowo rozproszyć z dawniejszego rozpłoszyć, „Język Polski” nr 2–3/1914, s. 63.
(1.1) (2.1)