ciemnica ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) panowanie ciemności (1.2) pomieszczenie bez dostępu światła, zwłaszcza więzienne (1.3) wielkoczwartkowa kaplica z Najświętszym Sakramentem;
(1.1-3)
(1.1) Za oknami panowała nieprzebyta ciemnica. (1.2) Posiedzisz kilka dni w ciemnicy, to skruszejesz. (1.3) Po liturgii wielkoczwartkowej Najświętszy Sakrament zostaje przeniesiony do ołtarza zwanego ciemnicą.
(1.1) mrok, ciemno
(1.1) stan (1.2) miejsce (1.3) ołtarz
ciemność , ciemnia , ciemno , ciemnik , Ciemniak , ciemniak ciemnieć , ciemnić ciemny, ciemnicowy, ciemnisty ciemno, ciemnawo ciemno-
angielski: (1.3) altar of repose białoruski: (1.1) цямніца ; (1.2) цямніца bułgarski: (1.1) тъмница ; (1.2) тъмница francuski: (1.3) reposoir gocki: (1.2) 𐌺𐌰𐍂𐌺𐌰𐍂𐌰 hiszpański: (1.3) monumento rumuński: (1.2) temniță staro-cerkiewno-słowiański: (1.2) тьмьница (tĭmĭnica) włoski: (1.3) altare della reposizione