soliter ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) tasiemiec, pasożyt w przewodzie pokarmowym człowieka i zwierząt; (1.2) duży kamień szlachetny (najczęściej brylant, diament) w oprawie, niekiedy otoczony drobnymi tego samego rodzaju (1.3) samotne drzewo (krzew) w otwartym terenie, pełniące funkcję dekoracyjną; (1.4) wolno stojący budynek, zwykle planowo wkomponowany w otoczenie; (1.5) samotnik, jednoosobowa gra logiczna, rodzaj łamigłówkiM. Arcta Słownik wyrazów obcych, Warszawa 1947, s. 330. (1.6) jednoosobowa zastawa w serwisie śniadaniowymSłownik terminologiczny sztuk pięknych, Warszawa 2003, s. 377. (1.7) pasjans (1.8) odludek
(1.1-8)
(1.2) Nie uszło jej uwagi, że miał na palcu solitera ogromnego, który świecił jak gwiazdaJózef Ignacy Kraszewski, Klin klinem, Kraków 1988, s. 262.. (1.7) Wieczorami, przesiadując w bawialni, za jedyną swą rozrywkę miała kładzenie solitera. (1.8) Z nikim się nigdy bliżej nie zadając, w pełni zasłużył na miano solitera.
(1.3) samotnik, syngieltonSłownik terminologiczny sztuk pięknych, Warszawa 2003, s. 377.
→ samotny, odosobniony; samotnik <
angielski: (1.1) tapeworm; (1.2) solitaire; (1.5) solitaire; (1.7) solitaire; (1.8) solitaire białoruski: (1.1) саліцёр ; (1.2) салітэр duński: (1.3) solitærplante łaciński: (1.1) taenia niemiecki: (1.1) Solitär ; (1.3) Solitär ; (1.4) Solitär ; (1.5) Solitär portugalski: (1.1) tênia , solitária rosyjski: (1.1) солитёр włoski: (1.1) tenia , verme solitario
Słownik wyrazów obcych PWN, Warszawa 1991, s. 791.