klekot ()
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) odgłos wydawany przez bociany (1.2) terkotanie maszyny lub motoru (1.3) stary przedmiot, najczęściej instrument lub urządzenie (1.4) kościelna drewniana kołatka
(1.1-2) (1.3-4)
(1.1) Nad dachami chat rozległ się bociani klekot. (1.2) Znam mechanika, który po klekocie silnika potrafi ocenić skalę problemu. (1.3) Piwnicę dziadka Józka wypełniają nieużyteczne klekoty. (1.4) W Wielki Piątek w kościele używa się klekotów zamiast dzwonka.
(1.1) klekot bociani (1.2) klekot maszyny do pisania / tramwaju
(1.1) klekotanie (1.2) klekotanie (1.3) grat, rzęch, rupieć
(1.1) odgłos (1.2) dźwięk (1.3) przedmiot (1.4) kołatka
klekotka , klekotnica , klekotun , klekotanie , klekocik klekotać klekotliwy kle
angielski: (1.2) clatter białoruski: (1.1) клёкат ukraiński: (1.1) кле́кіт , клекота́ння , клекоті́ння , клект , клекта́ння