pełnomocnik ()
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) osoba mająca pełnomocnictwo do wykonywania czynności prawnych w czyimś imieniu
(1.1)
(1.1) Pełnomocnik właścicieli kilkukrotnie próbował zająć jej mieszkanie, a proponowane przez niego sposoby ugody nigdy nie doczekały się realizacji. (1.1) Gdy pełnomocnik był ustanowiony przez kilka osób do wspólnego interesu, każda z nich odpowiedzialna jest solidarnie względem niego za wszelkie skutki pełnomocnictwaStanisław Zawadzki, Prawo cywilne obowiazujace w królestwi Polskiém, 1860, t. 1. (1.1) Pełnomocnictwo jest pisemnym dowodem na to, że pełnomocnik ma pozwolenie na działanie i podejmowanie decyzji w twoim imieniu w ramach określonych przez to pełnomocnictwo.
(1.1) osoba upoważniona, plenipotent, przedstawiciel, powiernik
pełnomocny , pełnomocnictwo , pełnomocność pełnomocny upełnomocniać
angielski: (1.1) commissioner, plenipotentiary, proxy, attorney-in-fact białoruski: (1.1) хадайнік bułgarski: (1.1) пълномощник czeski: (1.1) pověřenec , zmocněnec , zplnomocněnec duński: (1.1) fuldmægtig esperanto: (1.1) plenrajtigito, plenpovulo francuski: (1.1) chargé kaszubski: (1.1) pełnomòcnik litewski: (1.1) įgaliotasis atstovas , įgaliotinis niemiecki: (1.1) Beauftragter , Bevollmächtigter słowacki: (1.1) poverenec , splnomocnenec , zmocnenec szwedzki: (1.1) befullmäktigad , fullmäktig , ombud ukraiński: (1.1) довірений , довірена особа węgierski: (1.1) megbízott, meghatalmazott włoski: (1.1) commissario , incaricato , plenipotenziario