kvietiĝi ()
czasownik (1.1) uspokoić się, uspokajać się, uciszyć się, uciszać się
(1.1)
(1.1) Nia doloro ĝis nun ne kvietiĝis, ni do montras ĝin al la homoj en ĉiuj formoj, kiujn instruas la skulptarto, zorge atentante ĉe tio, ĉu ni estas kun ili belaj kaj ĉu la homoj scias rekoni ĉi tiun belecon.Henryk Sienkiewicz - Quo vadis? - El pola tradukis Lydia Zamenhof - Eldonita de GEO – 2015 - Unua parto - Ĉapitro XV. → Boleść nasza nie uspokoiła się dotąd, pokazujemy więc ją ludziom we wszystkich postaciach, jakich naucza rzeźba, bacząc przy tym pilnie, czy nam z nią pięknie i czy ludzie umieją się na tej piękności poznać. (1.1) Iom post iom la ventego kvietiĝis, kaj la tagan varmegon anstataŭis en la dezerto nokta penetranta malvarmo.Bolesław Prus - La faraono - El pola tradukis Kazimierz Bein - Kabe – Dua libro - Ĉapitro XIX - Esp. Centra Librejo, Parizo, 1926. → Powoli burza uspakajała się, a miejsce dziennego upału zajął w pustyni chłód przejmujący.
kvieto, kvieteco, kvietigaĵo, kvietigilo, kvietismo, malkvieto kvietigi kvieta, kvietiga, malkvieta kviete, malkviete