autochton ()
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) rdzenny mieszkaniec jakiegoś terytorium
(1.1)
(1.1) Przybyli z głębi kraju edukatorzy czechizowali autochtonów. (1.1) Na święta zostają w Warszawie głównie autochtoni.
(1.1) aborygen, krajowiec, tubylec, tuziemiec
(1.1) mieszkaniec
autochtonizm autochtonka autochtoniczny, autochtoński autochtonicznie
(autókhthōn) < (autós+ khthṓn) → sam + ziemia, kraj, lud
angielski: (1.1) autochthon białoruski: (1.1) аўтахтон bułgarski: (1.1) автохтон esperanto: (1.1) aŭtoktono francuski: (1.1) autochtone hiszpański: (1.1) autóctono interlingua: (1.1) autochthono rosyjski: (1.1) автохтон słowacki: (1.1) autochtón ukraiński: (1.1) автохтон włoski: (1.1) autoctono