namiestnik ()
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) osoba sprawująca władzę nad określonym terytorium w imieniu panującego (1.2) w I Rzeczypospolitej: stopień wojskowy w jeździe polskiego autoramentu, niższy oficer; (1.3) w starożytnym Rzymie: urzędnik, któremu powierzono władzę nad prowincją, miał kompetencje sądownicze i podatkowe (1.4) zastępca (1.5) osoba stojąca na czele namiestnictwa
(1.1-5)
(1.1) namiestnik Chrystusa
namiestniczka , namiestkini , namiestnica
cerkiewnosłowiański: (1.3) анѳѷпатъ