kondotier ()
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) we Włoszech, w okresie od XIV do XVI w.: dowódca armii najemników, sprzedający jej usługi miastom albo dworom książęcym (1.2) członek armii dowodzonej przez kondotiera (1.1) (1.3) najemnik
(1.1-3)
(1.1) dowódca (1.2) najemnik
kondotierstwo , kondotierka kondotierski
angielski: (1.1) condottiere baskijski: (1.1) kondotiero białoruski: (1.1) кандацьер bułgarski: (1.1) кондотиер czeski: (1.1) kondotiér francuski: (1.1) condottiere hiszpański: (1.1) condotiero litewski: (1.1) kondotjeras macedoński: (1.1) кондотиер niemiecki: (1.1) Condottiere portugalski: (1.1) condottiere , condottiero rosyjski: (1.1) кондотьер słowacki: (1.1) kondotiér słoweński: (1.1) kondotjer szwedzki: (1.1) kondottiär ukraiński: (1.1) кондотьєр węgierski: (1.1) condotier włoski: (1.1) condottiero