współplemieniec ()
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) członek jakiegoś plemienia w stosunku do innych członków tego plemienia
(1.1)
(1.1) Prawdopodobnie już nasz jaskiniowy praprzodek potrafił za pomocą ognia zaalarmować współplemieńców. (1.1) Grupy rządzące musiały sprostać tej sytuacji, tworząc struktury zdolne do sprawowania władzy nie tylko nad współplemieńcami króla, ale i nad rzymskim społeczeństwemKarol Modzelewski, Barbarzyńska Europa, s. 67, wyd. Iskry, Warszawa 2004..
(1.1) jednoplemieniec, współplemiennik
(1.1) innoplemieniec, obcoplemieniec
(1.1) plemię
współplemienność , współplemiennik współplemiennica współplemienny
angielski: (1.1) tribesman białoruski: (1.1) супляменнік czeski: (1.1) soukmenovec esperanto: (1.1) samtribano rosyjski: (1.1) соплеменник słowacki: (1.1) súkmeňovec ukraiński: (1.1) одноплемінник , одноплемінець