senlima ()
przymiotnik (1.1) bezgraniczny, bezkresny (bez określonych granic) (1.2) bezgraniczny (niewymiernie duży)
(1.1-2)
(1.1) La suno malleviĝis kaj denove leviĝis, – antaŭ li etendis sin tiu sama senlima ebenaĵo da trankvila mistera akvoL. Zamenhof, Fundamenta Krestomatio de la lingvo Esperanto, (De Eube el Odeso, Nokto), Hachette et Cie, Paryż, 1904.. → Słońce obniżało się i znowu podnosiło się – przed nim rozciągnęła się ta sama bezgraniczna równina spokojnej, tajemniczej wody. (1.2) Senlima estis la ĝojo de la patro, kiam li vidis, ke la monstro ne disŝiris ŝin kaj ke ŝi estas vivanta kaj sanaFratoj Grimm, Elektitaj Fabeloj, (Du fratoj), tłum. Kabe, Kazimierz Bein, wyd. GEO 2015.. → Bezgraniczna jest radość ojca, kiedy widzi, że potwór nie rozerwał jej i że jest ona żywa i zdrowa.
(1.1) senlima stepo → bezgraniczny step • senlima spaco → bezgraniczna przestrzeń (1.2) senlima sindonemo → bezgraniczne oddanie • senlima tenero → bezgraniczna czułość • senlima espero → bezgraniczna nadzieja
lima, apudlima, samlima, templima senlime limo