samokrytyka ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) przyznanie się do błędów, najczęściej publiczne
(1.1) Ogólna definicja samokrytyki, sformułowana przez samego Stalina, brzmiała następująco: samokrytyka - „uczciwa, jawna, bolszewicka" samokrytyka to „szczególna metoda wychowania kadr partyjnych i w ogóle klasy robotniczej w duchu rewolucyjnego rozwoju", „potężny oręż w walce o socjalizm"Grzegorz Wołowiec, Dwuznaczny urok samokrytyki, Teksty Drugie: teoria literatury, krytyka, interpretacja nr 1/2 (60/61), 43-59, 2000, str. 44.. (1.1) Otóż za Kołakowskim przyjmuję, że „wyróżniającą cechą kultury europejskiej w jej formie dojrzałej jest jej zdolność do kwestionowania samej siebie, zdolność do permanentnej samokrytyki”red. nauk. Mikołaj Domaradzki, Emanuel Kulczycki, Michał Wendland, Język. Rozumienie. Komunikacja, „Pisma Filozoficzne”, tom CXXI, Wydawnictwo Naukowe Instytutu Filozofii UAM 2011, str. 276..
(1.1) autokrytyka, samobiczowanie
(1.1) krytyka
(1.1) samooskarżenie
samokrytycyzm , samokrytyczność samokrytyczny samokrytycznie
baskijski: (1.1) autokritika białoruski: (1.1) самакрытыка bułgarski: (1.1) самокритика chiński standardowy: (1.1) 自我批评 (zìwǒpīpíng), 检讨 (jiǎntǎo) hiszpański: (1.1) autocrítica litewski: (1.1) savikritika niemiecki: (1.1) Selbstkritik rosyjski: (1.1) самокритика słowacki: (1.1) sebakritika , autokritika ukraiński: (1.1) самокритика