apartigo ()
rzeczownik (1.1) oddzielenie, oderwanie, rozdział
(1.1)
(1.1) Dum la unuaj tagoj, la sola rimedo, ebliganta la proksimuman kalkulon de horoj kaj la apartigon de la tago el la nokto, estis la regula alveno de la vagoneto alportanta la tag- aŭ la vespermanĝonHenri Vallienne – Kastelo de Prelongo – str. 597 – INKO 2002.. → Podczas pierwszych dni, jedynym sposobem, umożliwiającym przybliżony rachunek godzin i oddzielenie dnia od nocy, był regularny przyjazd wagoniku dostarczającego obiad lub kolację. (1.1) En ĉiu ŝia vorto oni sentis ekstazon, tiun apartigon de la vivo, en kiu vivis ĉiuj malliberigitojHenryk Sienkiewicz, Quo vadis?, Część II, Rozdział LV, tłum. Lidia Zamenhof, wyd. GEO – 2015.. → W każdym jej słowie czuło się uniesienie, i to oderwanie od życia, w którym żyli wszyscy uwięzieni. (1.1) Tiu ŝarĝo estis cetere plumeto kompare kun aliaj, per kiuj oni intencis ĝin ŝarĝi kaj per kies apartigo kaj alligado estis okupataj Kali kaj MeaHenryk Sienkiewicz, Tra dezerto kaj praarbaro, (Rozdział XXXVI), tłum. Mieczysław Sygnarski, GEO 2015.. → Ten ładunek był zresztą piórkiem w porównaniu do innych, którymi zamierzano go objuczyć, a których rozdziałem i wiązaniem zajęci byli Kali i Mea.
(1.1) apartigo de la eklezio disde la ŝtato → oddzielenie kościoła od państwa • apartigo de variabloj → oddzielenie zmiennych • apartigo de peco el teksto → oddzielenie części tekstu
apartaĵo, aparteco, apartiĝo apartigi