stękać () , , ,
czasownik nieprzechodni niedokonany ( stęknąć) (1.1) wydawać ciężkie westchnienia (1.2) mówić zacinająć się (1.3) uskarżać się
(1.1) Leży ciało, barzo stęka, / Duszyca się barzo lęka, / Bog się z liczby upomina, / Dyjabeł na grzechy wspomina (1.1) — Oj, doloż ty nasza! — mówił Taradaj — drugiemu się wszystko wiedzie, jak po maśle, a tu człek calusieńkie życie męczył się, biedował, pocił, stękał i na starość nawet nic nie uciułał.Józef Ignacy Kraszewski, Dziad i baba (opowiadanie).
stękanie , stęknięcie , stękała , Stękała /
przysłowie: nie każdy chory, co stęka
angielski: (1.1) moan duński: (1.1) stønne; (1.3) stønne szwedzki: (1.1) stöna, stånka, gny; (1.2) stamma, hacka, staka sig; (1.3) jämra sig, jämra, kvida, gny, gnälla, klaga