południca ()

, , ,

rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) złośliwy i morderczy demon kobiecy, polujący latem na przebywających w polu w samo południeJerzy Strzelczyk, Mity, podania i wierzenia dawnych Słowian, Dom Wydawniczy Rebis, Poznań 2007, s. 168. ;

(1.1)

(1.1) Mówiły między sobą dziewczyny, że matka jego południcą była, ale to nieprawda, bo on matki nie miał, tylko macochę, która południa nie czekając oporządzała mu uszy od samego ranaMaria Konopnicka, Ze szkoły w: Opowiadania, Czytelnik, Warszawa 1958, s. 220.. (1.1) Południcami stawały się często dusze młodych dziewcząt, które zginęły z powodu nieszczęśliwej miłości, a według niektórych podań ich śmierć miała miejsce w trakcie lub niedługo przed lub po ślubie.

(1.1) północnica

południe południowy

prawdopodobnie już / polъdьnica; synchronicznie

angielski: (1.1) Lady Midday białoruski: (1.1) по́лудніца bułgarski: (1.1) полудница czeski: (1.1) polednice dolnołużycki: (1.1) pśezpołdnica duński: (1.1) Pscipolnitsa , Middagsfruen esperanto: (1.1) tagmezulino górnołużycki: (1.1) připołdnica niemiecki: (1.1) Mittagsfrau rosyjski: (1.1) полу́дница słowacki: (1.1) poludnica słoweński: (1.1) poludníca staroczeski: (1.1) polednie žena ukraiński: (1.1) полу́дниця