korzec ()
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) dawna jednostka objętości, stosowana przy ciałach sypkich; (1.2) dawna miara ciężaru (1.3) naczynie odmierzające korce (1.1)
(1.1-3)
(1.1) W zaborze pruskim korzec nie był używany. (1.2) Zważ mi, proszę, pięć korcy owsa. (1.3) Nikt nie zapala światła i nie stawia go w ukryciu ani pod korcem, lecz na świeczniku, aby jego blask widzieli ci, którzy wchodząEwangelia wg św. Łukasza 11,33.
(1.1) korzec amerykański / gdański / krakowski / nowopolski / rzymski / skarbowy / toruński / warszawski / wrocławski
(1.1) jednostka (1.2) miara (1.3) naczynie
korczyk korcowy
dobrać się w korcu maku / dobrać się jak w korcu maku • znaleźć się w korcu maku / znaleźć się jak w korcu maku
(1.1)
angielski: (1.1) modius; (1.3) bushel hiszpański: (1.3) almud łaciński: (1.1) modius ; (1.3) modius niemiecki: (1.1) Scheffel ; (1.3) Scheffel portugalski: (1.1) alqueire ; (1.3) alqueire ukraiński: (1.1) коре́ць ; (1.2) коре́ць ; (1.3) коре́ць wilamowski: (1.1) sieffuł , šeffuł ; (1.3) sieffuł , šeffuł włoski: (1.3) moggio