sekvantaro ()
rzeczownik (1.1) świta, drużyna, orszak, grupa współwyznawców
(1.1)
(1.1) En ĉi tiu loko haltis la avangardo de la princa sekvantaroB. Prus, La Faraono, (Księga I, rozdz. IV), tłum. Kazimierz Bein (Kabe), wyd. Esperantista Centra Librejo, Paryż 1927.. → W tym miejscu zatrzymała się straż książęcej świty. (1.1) Pro tio en ĉiu ekskurso akompanis lin grandaj aroj da servistoj, ne kalkulante pretorianajn taĉmentojn kaj aŭgustanojn, el kiuj ĉiu havis apartan sekvantaron da sklavojHenryk Sienkiewicz, Quo Vadis, Rozdział XXXVI, tłum. Lidia Zamenhof, wyd. Polonia, Warszawa 1957.. → Z tego powodu w każdej wycieczce towarzyszyły mu duże grupy sług, nie licząc oddziałów pretoriańskich i augustianów, z których każdy miał osobny orszak niewolników.
(1.1) multenombra sekvantaro → liczny orszak • funebra sekvantaro → orszak (kondukt) pogrzebowy • katolika sekvantaro → katolicka grupa współwyznawców
sekvanto