język ogólny ()
fraza rzeczownikowa, rodzaj męskorzeczowy (1.1) ogólnoetniczny standard języka (1.2) zespół środków językowych akceptowanych i rozumianych przez ogół użytkowników języka (nieobejmujący żargonizmów czy też terminów właściwych dla określonej dziedziny wiedzy)
(1.1-2) ,
(1.1) język standardowy, narzecze ogólneK. Ozóg, Ustna odmiana języka ogólnego – Współczesny język polski [w:] J. Bartmiński (red.), Encyklopedia kultury polskiej XX wieku, wyd. 2, Wrocław 1993, s. 87. (1.2) język powszechny, język popularny
(1.1) fiński: (1.1) yleiskieli litewski: (1.1) bendrinė kalba , bendroji kalba niemiecki: (1.2) Gemeinsprache szwedzki: (1.1) allmänspråk węgierski: (1.1) köznyelv