wydalić ()
czasownik przechodni dokonany ( wydalać) (1.1) usunąć skądś kogoś niepożądanego (1.2) usunąć z ustroju szkodliwe produkty przemiany materii
(1.1) wygnać, wyrzucić (1.2) oddać
wydalenie
(1.1-2) bułgarski: (1.1) прогоня, пропъдя, изгоня, изселя, изпъдя, прокудя; (1.2) изпъдя, изгоня chorwacki: (1.1) protjerati, prognati; (1.2) istjerati czeski: (1.1) vyhnat, vyhostit, vypovědět; (1.2) vypudit słowacki: (1.1) vyhnať, vyhostiť, vypovedať; (1.2) vypudiť słoweński: (1.1) izgnati, pregnati; (1.2) spoditi ukraiński: (1.1) вигнати, виселити; (1.2) видавити