popłoch ()
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) nagły strach, który wywołuje nieracjonalne zachowanie, obezwładnia (1.2) , rodzaj roślin o długiej kolczastej łodydze, liściach z kolcami i purpurowych kwiatach zebranych w kuliste koszyczki
(1.1)
(1.1) Ledwo pół wieku po wojnach husyckich na polach bitewnych Europy królowała już artyleria, a popłoch budzili pikinierzy szwajcarscy i formacje lancknechtów Frundsberga – karne, zwarte, po plebejsku solidarne, wiernie naśladujące husycki styl wojowania.
(1.1) wpadać w popłoch • wywołać / wzbudzać popłoch • uciekać w popłochu (1.2) popłoch pospolity
(1.1) panika, przerażenie
popłochowy
angielski: (1.1) panic; (1.2) cottonthistle francuski: (1.1) panique hiszpański: (1.1) pánico niemiecki: (1.1) Panik ; (1.2) Eselsdistel