Tureńczyk ()
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) mieszkaniec Turenii
(1.1) Siostrzeniec hrabiego, wysmukły chłopak o bladej, zalanej krwią twarzy, o ustach drżących ze wzruszenia i trwogi, stał bez hełmu i tarczy w grupie jeźdźców, w których wprawne oko Bertrama po strojach i herbach w mig poznało TureńczykówTeodor Parnicki, Opowiadania, s. 82, Pax, 1958.. (1.1) Inteligencja, z jaką Tureńczyk naprawiał zerwany rzemień, uspokoiła pułkownika d’Aiglemont, który wrócił do powozu przeciągając się dla rozprężenia zdrętwiałych członków (…)Honoriusz Balzac, Gobseck; Kobieta trzydziestoletnia; Ojciec Goriot, s. 92, tłum. Tadeusz Żeleński-Boy, wyd. Czytelnik, 1958. (1.1) Ambicja Gaskończyka polega na tem (=tym), by się wybić na pierwsze miejsce, by błyszczeć w towarzystwie i radować się z życia. Nie widzi on świata z brzydkiej strony jak Tureńczyk, przeciwnie, zachwyca się jego pięknem Stanisław M. Studencki, Psychologia porównawcza narodów : Niemcy, Francuzi, Amerykanie, ludy pierwotne, s. 131, Warszawa, 1935.. (1.1) Grzegorz z Tours czuje się Tureńczykiem, mówi o Tureńczykach i przeciwstawia ich mieszkańcom Berry, Mans, Anjou, Blois itd.Charles Lelong, Życie codzienne w Galii Merowingów, Warszawa 1967
Turenia Turenka tureński, turoński