__TOC__ stuka ()
(1.1) 3. od: stukać
stuka ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) kopiec czasownik przechodni (2.1) zwichnąć, skręcić (np. nogę) (2.2) spłaszczyć (np. nit) (2.3) utemperować, usadzić, utrzeć nosa czasownik zwrotny stuka sig (3.1) coś sobie zwichnąć (3.2) spłaszczyć się
(1.1) en stuka, stukan; stukor, stukorna (2-3) att stuka, stukar, stukade, stukat, stuka!, pres. part. stukande, perf. part. stukad
(2.3) inte låta stuka sig → nie dać się usadzić
(2.1) vricka (2.2) platta till (2.3) förödmjuka, kuva, kväsa, snäsa av, snoppa av, avsnoppa
stukande, stukning stukad
czasownik frazowy stuka till