metalowiec ()
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) osoba pracująca w przemyśle metalowymWiera Zołotowa, Rzeczowniki osobowe z sufiksem -ec (-owiec) we współczesnym języku polskim, „Poradnik Językowy” nr 9/1957, s. 398. (1.2) muzyk wykonujący muzykę rockową w jej odmianach nazywanych metalem (np. heavy metal, death metal, black metal, doom metal itd.) (1.3) członek subkultury skupiającej się wokół środowiska związanego z heavy metalem i jego odmianami; (1.4) wielbiciel muzyki nazywanej metalem
(1.1-4)
(1.1) Świerczewski uczęszczał do szkoły powszechnej, w której skończył dwie klasy. Wraz z ojcem podjął naukę tokarstwa metali, a po jego śmierci w 1912 pracował w warszawskich zakładach Gerlacha jako pomocnik tokarza i tokarz metalowiecWikipedia.. (1.2) Liczyła na to, że po koncercie pozna któregoś z metalowców. (1.3) Klasyczny styl metalowców, spotykany powszechnie od lat 80. XX wieku, to długie włosy, dżinsowe spodnie, glany, katany (często z naszywkami ulubionych zespołów), skórzane kurtki, „ramoneski”, na które często nakłada się dżinsowe kamizelkiWikipedia.. (1.4) Pamiętam nieformalną „wojnę” między depeszowcami a metalowcami.
(1.3) metal, heavymetalowiec
(1.1) robotnik (1.2) muzyk rockowy
metalizowanie , metal metalowy
lub
(1.1) Wyraz powstał pod koniec XIX w.
węgierski: (1.1) fémmunkás, vasmunkás; (1.2) heavy metal zenész