lovgivning ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) legislacja, ustawodawstwo (całokształt ustaw) (1.2) ustawodawstwo (opracowywanie i wydawanie ustaw)
(1.1) (en) lovgivning, lovgivningen, lovgivninger, lovgivningerne
(1.1) Vi mener, det er basal anstændighed at behandle dyr med medfølelse og respekt og at lovgivningen bør afspejle dette. → Uważamy, że zwykłą przyzwoitością jest traktowanie zwierząt ze współczuciem i szacunkiem i że ustawodawstwo powinno to odzwierciedlać.
(1.2) lovgivningsarbejde
lovgive lovgiver