turbidus ()

przymiotnik (1.1) wzbudzony, gwałtowny, burzliwy, rozwichrzony, niespokojnyJózef Korpanty, Słownik łacińsko-polski. I-Z, tom 2, Warszawa 2001, s. 892–893, ISBN 83-7195-472-7. (1.2) zmącony, mętny, nieprzejrzysty, przyćmiony (1.3) ponury, srogi, gniewny (1.4) zbuntowany, niespokojny, niezdyscyplinowany

(1) turbid|us, ~a, ~um

(1.1) turbida tempestas → gwałtowna burza

turba inturbidus

; źródłosłów dla , , , , , ,