obcować ()
czasownik nieprzechodni niedokonany ( poobcować) (1.1) przebywać z kimś, kontaktować się (1.2) odbywać stosunki płciowe
(1.1-2)
(1.1) Cecylian kochał obcować z dziką przyrodą. (1.2) Jedynie wszystkie dziewczęta, które jeszcze nie obcowały z mężczyzną, zostawicie dla siebie przy życiuKsięga Liczb 31,18, Biblia Tysiąclecia Online, Poznań 2003 (tłum. Stanisław Stańczyk)..
(1.1) obcować z + (1.2) obcować z +
(1.1) obcować z Bogiem / z człowiekiem / z naturą / z książkami / z poezją (1.2) obcować cieleśnie / fizycznie / płciowo
(1.1) przestawać (1.2) współżyć, spółkować, kopulować
wyobcowanie , obcy , obcowanie , obcość poobcować obco obcy wobec
; od pierwotnego znaczenia wspólny
angielski: (1.1) commune, consort, associate; (1.2) copulate włoski: (1.1) avere rapporti, frequentare; (1.2) avere rapporti sessuali