dokumentować ()
czasownik przechodni niedokonany ( udokumentować) (1.1) składać dowody; przedstawiać dokumenty na potwierdzenie czegoś (1.2) stanowić dokument potwierdzający daną sprawę (1.3) gromadzić zapisy, zbierać materiały
(1.1) Wydatków służbowych nie wolno dokumentować wyłącznie ręcznie sporządzonymi przez siebie notatkami. (1.2) Raporty Pileckiego (…) były podsumowaniem działalności polskiego ruchu oporu w Auschwitz, a także pierwszym na świecie świadectwem dokumentującym holokaustRaporty Pileckiego. (1.3) W ramach terenowych badań antropologicznych od dawna istniała tradycja, aby dokumentować nawyki żywieniowe, a szczególną uwagę na jedzenie zaczęto zwracać wraz z nadejściem strukturalizmu.
(1.1) udowadniać, uzasadniać (1.2) zaświadczać
dokument , dokumentacja , dokumentacyjność , dokumentalista , dokumentalistka ,dokumentalistyczność , dokumentalistyka , dokumentalizm , dokumentalizowanie , dokumentalność , dokumentarność , dokumentaryzm , dokumentarzysta , dokumentność , dokumentowanie , dokumentowość , udokumentowanie , udokumentowywanie dokumencik , dokumencina dokumentalizować , udokumentować , udokumentowywać dokumentacyjny, dokumentalistyczny, dokumentalizowany, dokumentalizujący, dokumentalny, dokumentarny, dokumentowany, dokumentowy, dokumentujący, udokumentowany, udokumentowujący, udokumentowywany dokumentacyjnie, dokumentalnie, dokumentarnie, dokumentnie, dokumentny
angielski: (1.1) document białoruski: (1.1) дакументаваць duński: (1.1) dokumentere; (1.2) dokumentere; (1.3) dokumentere niemiecki: (1.1) beurkunden, dokumentieren; (1.2) belegen, bezeugen norweski (bokmål): (1.1) dokumentere norweski (nynorsk): (1.1) dokumentere, dokumentera rosyjski: (1.1) документировать szwedzki: (1.1) dokumentera