ubocze ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) spokojne miejsce pozbawione ruchu i zgiełku, oddalone od skupisk ludzkich i szlaków komunikacyjnych
(1.1)
(1.1) Przed dwoma tysiącami lat tętniący dziś życiem Nazaret był nikomu nieznaną osadą rolniczą, odsuniętą na ubocze od Via Maris, owej ważnej drogi starożytnej łączącej Egipt z Syrią.
ubocz , uboczność uboczny ubocznie
na uboczu
angielski: (1.1) fringe, periphery