superata ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) nadwyżka towaru lub pieniędzy stwierdzona na podstawie porównania stanu faktycznego i stanu wynikającego z ewidencji (1.2) nadwyżka pieniędzy w stosunku do bilansu zysków i strat, jaki był przewidywany (1.3) nadmierna liczba lub ilość czegokolwiek lub kogokolwiek
(1.1-3)
(1.1) I – paradoksalnie – lepiej mieć manko niż superatę. Pierwsze można zwrócić z własnych pieniędzy, ale drugie oznacza, że albo oszukuje się klientów, albo – nie daj Boże – wprowadza do sklepu i sprzedaje własny towar. (1.2) Tylko Czechy miały lekką superatę w budżecie, tzn. odrobinę większe wpływy niż wydatki. (1.3) […] Rzewuskiego późne wieki wspomną jak dopust Boży, kiedy w superacie po tych wielmożach pozostają w kraju obce hordy, sprowadzone przez nich, wspaniałomyślna protekcja imperatorowej i król pruski gospodarzący w Wielkopolsce.
(1.3) nadmiar
(1.1) manko
(1.1) nadmiar (1.2) nadwyżka
superātus (→ przewyższony) < (→ przewyższać, być w nadmiarze)