koniądz ()
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) wódz, zwłaszcza w kraju skandynawskim
(1.1)
(1.1) Autor „Countess Cathleen” żyje duszą swą w epoce bardzo, bardzo zamierzchłej, […] kiedy to dziarscy koniądze „najstarszych Aryów” wracali z krwawych bojów i drak między sobą, odpasywali miecze […], brali w dłonie olchowe gałęzie i w druidzich płaszczach śpiewali tłumom swych poddanych długie epopeje o owem bezpochybnem męstwie i zawsze nieustraszonej odwadzeAdolf Nowaczyński, Co czasy niosą, wyd. Kuncewicz i Hofman, Warszawa 1921..
początek XX w.; zniekształcenie , sztucznie utworzone przez Stefana Żeromskiego, po raz pierwszy użyte w Powieści o udałym Walgierzu